نگاهی به فیلم سینمایی پیشمرگ و چرا فیلم های بیوگرافی جنگی از استقبال خوبی برخوردار نیستند؟

به گزارش خبرنگار حمیت نیوز، مصطفی فرجی، منتقد سینما، در یادداشتی درباره فیلم‌های بیوگرافی جنگی و فیلم سینمایی «پیشمرگ» به کارگردانی علی غفاری و تهیه‌کنندگی آرش زینال‌خیری که برای نخستین بار در جشنواره چهل و سومین دوره فیلم فجر به نمایش درآمد و برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران شد، نوشت:

فیلم سینمایی «پیشمرگ» برشی از زندگی سعید قهاری، یک نظامی ایرانی است که یکی از عملیات‌های مهم و پیچیده امنیتی را در سال ۱۳۷۲ روایت می‌کند.

این فیلم، یک اثر بیوگرافی و جنگی است که برای نخستین بار در تاریخ ۱۹ بهمن ماه ۱۴۰۳ در خانه جشنواره فیلم فجر، یعنی برج میلاد، در سانس سه به نمایش درآمد. «پیشمرگ» سومین فیلم علی غفاری پس از فیلم‌های «استرداد» و «تک تیرانداز» است. به نظر می‌رسد این فیلم نسبت به دو فیلم قبلی غفاری ضعیف‌تر عمل کرده است. هرچند در کشور ما قهرمانان زیادی داریم، اما ساخت آثار سینمایی با موضوع فداکاری و ایثارگری برای نسل حاضر و آینده مفید است. شهید سعید قهاری یکی از این قهرمانان بود که در کنار شهید چمران، شهید احمد متوسلیان و شهید احمد کاظمی قرار داشت، برای این عزیزان هم آثار سینمایی ساخته شده است.

فیلم سینمایی «پیشمرگ» توسط بنیاد فرهنگی روایت فتح و انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس ساخته شده است. چنین آثاری بیشتر با حمایت سازمان سینمایی اوج، بنیاد فرهنگی هنری روایت فتح و گاهی حوزه هنری همراه می‌شوند که این ارگان‌ها از بودجه دولتی برای ساخت فیلم‌های بیوگرافی استفاده می‌کنند. در نتیجه، با وجود قهرمانان زیاد در کشور، اگر قرار باشد از بودجه دولتی برای ساخت زندگینامه یا بخشی از فعالیت‌های این عزیزان فیلمی ساخته شود که گیشه نداشته باشد و یا برگشت هزینه همراه نباشد و تنها در سالگرد این عزیزان از تلویزیون پخش شود، در نهایت بودجه صرف‌شده از جیب دولت رفته و این فیلم‌ها در آرشیو باقی می‌مانند.

بنابراین، به نظر می‌رسد بهتر است چنین آثاری به صورت مستند ساخته شوند و در این مستندها مصاحبه‌هایی با همرزمان و خانواده‌های شهدا صورت گیرد. این روش می‌تواند از هزینه‌های کلان ساخت فیلم سینمایی جلوگیری کند و به جای آن، با صرف هزینه‌ای کمتر، مستندهای فاخر و باارزشی از شهدا ساخته شود. زیرا با ساخت فیلم‌های سینمایی که تماشاگر زیادی ندارند، در نهایت این آثار بیشتر کلیشه‌ای و تکراری شده‌اند.