فیلم«اردوبهشت»؛ وقتی شهرداری روی نیمکت متهم می‌نشیند

به گزارش پایگاه خبری حمیت نیوز(حمنا/Hamna)از چهل‌وچهارمین جشنواره ملی فیلم فجر؛ فیلم سینمایی «اردوبهشت» که در تاریخ ۲۰ بهمن و در سانس سوم در خانه جشنواره اکران شد، یک درام اجتماعی–دادگاهی به کارگردانی محمد داودی است که نویسندگی و تهیه‌کنندگی آن را محمد داودی به‌صورت مشترک با کاظم دانشی بر عهده داشته‌اند. این فیلم به حادثه تلخ غرق شدن تعدادی از دانش‌آموزان دختر در ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۱ در پارک شهر تهران می‌پردازد؛ اتفاقی واقعی که همچنان در حافظه جمعی جامعه باقی مانده است.
داستان فیلم از خودِ حادثه آغاز می‌شود، اما همان‌طور که در فیلمنامه هم مشهود است، این اتفاق تنها نقطه شروع روایت است؛ حادثه‌ای که به‌عنوان گره اولیه قصه عمل می‌کند تا مسیر درام شکل بگیرد. عنوان «اردوبهشت» نیز به‌درستی از اردوی دانش‌آموزان در اردیبهشت‌ماه گرفته شده و بار معنایی تلخی را با خود حمل می‌کند. یکی از نکات قابل توجه فیلم، استفاده از تصاویر مستند مربوط به این واقعه پس از حادثه غرق شدن است که به باورپذیری روایت و تأثیر عاطفی آن کمک می‌کند.
قهرمان فیلم مردی است با شرایط مالی نامناسب که دخترش را در این حادثه از دست داده است. او در مسیر دادخواهی با پیشنهادهای وسوسه‌انگیزی مواجه می‌شود، اما برخلاف انتظار، از این پیشنهادها دوری می‌کند تا به احقاق حق خود برسد و تخلفات شهرداری را افشا کند. این انتخاب اخلاقی، شخصیت او را به نمادی از مقاومت در برابر فساد تبدیل می‌کند و فیلم را از یک روایت صرفاً احساسی فراتر می‌برد.
فیلم از نظر ریتم، عملکرد قابل قبولی دارد. هرچند زمان آن نسبتاً طولانی است، اما ریتم مناسب باعث می‌شود مخاطب دچار خستگی نشود. بازی حامد بهداد و شهرام حقیقت‌دوست از نقاط قوت فیلم است و حضور آن‌ها به باورپذیری فضای دادگاهی و اجتماعی اثر کمک زیادی می‌کند. فیلم با موسیقی تعزیه آغاز می‌شود و این موسیقی در طول روایت نیز ادامه دارد؛ انتخابی هوشمندانه که فضای سوگ، اعتراض و مظلومیت را تقویت می‌کند.
در کنار بازیگران اصلی، علیرضا خمسه، ستاره پسیانی، اصغر همت و تورج الوند نیز به ایفای نقش پرداخته‌اند. با این حال، نقش‌آفرینی تورج الوند چندان تأثیرگذار نیست و حذف این کاراکتر لطمه‌ای جدی به کلیت فیلم وارد نمی‌کرد.
در مجموع، پیام اصلی فیلم «اردوبهشت» مبارزه با فساد و نقد عملکرد نهادهای دولتی، به‌ویژه شهرداری است. فیلم تلاش می‌کند این پیام را منتقل کند که حتی در شرایط نابرابر نیز امکان احقاق حق وجود دارد و این نگاه، نوعی امید اجتماعی را به مخاطب القا می‌کند. از نظر فنی نیز فیلم در بخش‌هایی چون فیلم‌برداری، تدوین، صداگذاری و طراحی صحنه و لباس قابل توجه و قابل دفاع است.
در پایان، باید به عوامل و بازیگران این اثر خسته‌نباشید گفت؛ فیلمی که با تکیه بر یک حادثه واقعی، تلاش کرده است روایت عدالت‌خواهی را در قالب یک درام اجتماعی به تصویر بکشد.