"استخر؛ فیلمی که نتوانست استانداردهای گذشته صحت را تکرار کند"

به گزارش پایگاه خبری حمیت نیوز(حمنا/Hamna) از چهل‌وچهارمین جشنواره ملی فیلم فجر؛ فیلم استخر تازه‌ترین اثر سینمایی سروش صحت است و سومین تجربه او در دنیای سینما به شمار می‌رود. تهیه‌کننده اثر محمد شایسته است و خود صحت نویسندگی فیلمنامه را بر عهده داشته است. سروش صحت با سبکی منحصربه‌فرد شناخته می‌شود؛ سبکی که بیشتر بر دیالوگ‌ها و تعامل میان شخصیت‌ها تکیه دارد و حرکات فیزیکی در آن جایگاه کمتری دارند. میمیک و حالات چهره بازیگران، همراه با گفت‌وگوهای طنز، بخش اصلی خنده مخاطب را شکل می‌دهد. این مقدمه لازم بود تا با فضای خاص سینمای صحت بهتر آشنا شویم و به استخر برسیم.
فیلم در حدود دقیقه‌های سی تا چهل، ریتمی نسبتاً روان دارد و مخاطب را با خود همراه می‌کند، اما ناگهان به فضایی کسل‌کننده و طولانی کشیده می‌شود. ریتم کند و انتظار برای یک اتفاق یا غافلگیری باعث می‌شود مخاطب کمی از قصه فاصله بگیرد، زیرا آن لحظه‌ی جذاب که همه منتظرش هستند، هرگز رخ نمی‌دهد.
با وجود حضور ستارگانی چون امین حیایی، مهران مدیری، سحر دولتشاهی، علیرضا خمسه و پانته‌آ پناهی‌ها، فیلم نتوانست آن جذابیت همیشگی را ایجاد کند. سورنا صحت، فرزند سروش صحت، نیز نقش مکملی کنار امین حیایی ایفا می‌کند. بیژن بنفشه‌خواه در یک پلان کوتاه ظاهر شد و حضور کاظم سیاحی و مجید یوسفی نیز به جمع بازیگران افزوده شد، اما این حضورها نتوانست فیلم را به سطحی بالاتر برساند.
داستان فیلم کلیشه‌ای است: زوجی به نام امیر (امین حیایی) و بهار (سحر دولتشاهی) که پس از جدایی بهار از شوهرش، با پدرش (علیرضا خمسه) زندگی می‌کند و آنها پسری به نام سهیل (سورنا صحت) دارند. رخدادهایی میان امیر، بهار و خواستگارش(کاظم سیاحی) اتفاق می‌افتد که گاهی با طنزی لطیف در قالب دیالوگ همراه است. صحت تلاش کرده با نگاهی متفاوت به این قصه تکراری، رنگ و بویی تازه به آن بدهد، اما فیلم نتوانست جذابیت دو اثر پیشین او مانند صبحانه برای زرافه‌ها را تکرار کند.
اگر فیلم موفق به فروش شود، دلیل اصلی آن حضور ستارگانش است، هرچند خود بازیگران نیز آن درخشش همیشگی را نداشتند و مهران مدیری نیز کیفیت همیشگی و قابل انتظارش را ارائه نکرد.
یکی از نکات قابل توجه فیلم، استفاده از گاو  در چند سکانس است. گاو بارها در کنار امیر دیده و به ان‌اشتره  می‌شود و لحظاتی از سکوت و آرامش خاص خود را به فیلم اضافه می‌کند. به نظر می‌رسد صحت می‌خواهد مفهومی عمیق منتقل کند: قربانی خاموش، موجودی بی‌صدا که بار زندگی را بر دوش می‌کشد، شبیه انسانی که در برابر ساختارهای بزرگ‌تر ناتوان مانده و قدرت تغییر ندارد. این سکانس‌ها ساده اما تأمل‌برانگیز هستند و لحظاتی از تفکر و خنده را همزمان به مخاطب ارائه می‌دهند.
با وجود ضعف‌ها، فیلم از نقاط قوتی مانند موسیقی دلنشین، فیلمبرداری حرفه‌ای، طراحی صحنه و فضاسازی جذاب برخوردار است. دیالوگ‌های طنز و انتخاب بازیگران توانسته لحظاتی کوتاه اما مؤثر ایجاد کند که مخاطب را لبخند بر لب بیاورد و حتی برای لحظاتی او را درگیر کند.
در پایان، ضمن خسته‌نباشید به عوامل و بازیگران، امیدواریم سروش صحت در فیلم بعدی دقت و انرژی بیشتری به خرج دهد و اثری قوی‌تر، تازه‌تر و دیدنی‌تر ارائه کند. او ثابت کرده که می‌تواند مخاطب را بخنداند، اما این بار انتظار داریم قصه و ساختار هم به همان اندازه جذاب باشند، تا فیلم نه فقط سرگرم‌کننده، بلکه پرانرژی و ماندگار شود.